Δεν θα μας συμβεί τίποτα… όλα θα μας τα συγχωρέσουν» πίστευαν τρεις πλούσιοι νεαροί. Μεγαλωμένοι με προνόμια, προστατευμένοι από ισχυρούς γονείς, είχαν μάθει πως οι πράξεις τους δεν έχουν συνέπειες. Εκείνο το καυτό καλοκαίρι του 1979, όμως, έκαναν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής τους.
Στην άκρη ενός απομονωμένου, πολυτελούς οικισμού, ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα, η Ματρενά. Φαινομενικά απλή, ήσυχη, καλλιεργούσε το μικρό της κήπο και πουλούσε τα φημισμένα της βατόμουρα. Οι γείτονες την θεωρούσαν ασήμαντη. Δεν ήξεραν ποια ήταν πραγματικά.
Κανείς δεν γνώριζε πως πριν από δεκαετίες, στον πόλεμο, η Ματρενά ήταν θρύλος. Ελεύθερη σκοπεύτρια, γνωστή ως «Δασική Μάγισσα», είχε επιβιώσει εκεί όπου άλλοι δεν άντεχαν ούτε λίγες ώρες. Ήξερε να περιμένει, να παρακολουθεί… και να χτυπά με ακρίβεια.
Η μόνη της χαρά ήταν η εγγονή της, η Κατερίνα. Μια νέα, γεμάτη ζωή κοπέλα, γεμάτη όνειρα για μουσική και ένα καλύτερο μέλλον. Εκείνο το απόγευμα του Αυγούστου, η Κατερίνα πήγε μόνη της στο δάσος, προς τη λίμνη. Δεν γύρισε ποτέ.
Όταν η Ματρενά βρήκε τα ίχνη – σημάδια πάλης, πατημασιές, αίμα στην άμμο – κατάλαβε αμέσως. Το ένστικτο που την είχε σώσει στον πόλεμο, ξύπνησε ξανά. Ήξερε πως η εγγονή της δεν χάθηκε… της την πήραν.
Οι αρχές προσπάθησαν να καλύψουν την υπόθεση. «Ατύχημα», είπαν. «Πνιγμός». Της ζήτησαν να υπογράψει. Να σωπάσει. Αλλά η Ματρενά ήξερε την αλήθεια. Και αυτή τη φορά, δεν θα υπήρχε σιωπή.
Τη νύχτα, άνοιξε ένα παλιό κρυφό σημείο στο σπίτι της. Εκεί, φυλαγμένο για δεκαετίες, βρισκόταν το όπλο της. Το άγγιξε… και τα χέρια της σταμάτησαν να τρέμουν. Η «Δασική Μάγισσα» είχε επιστρέψει.
Το επόμενο πρωί, οι νεαροί πήγαν για κυνήγι στο δάσος. Δεν ήξεραν πως αυτή τη φορά… αυτοί ήταν το θήραμα.
Ένας ένας παγιδεύτηκαν. Φόβος, πανικός, απόγνωση. Εκεί που πίστευαν πως ήταν άτρωτοι, κατάλαβαν την αλήθεια: κάποιος τους κυνηγούσε. Κάποιος που ήξερε το δάσος καλύτερα από αυτούς… και δεν θα σταματούσε.
Αναγκάστηκαν να ομολογήσουν. Να πουν τι έκαναν. Να παραδεχτούν το έγκλημα που πίστευαν πως θα μείνει κρυφό για πάντα.
Η δικαιοσύνη, τελικά, τους βρήκε. Όχι μέσω εξουσίας ή χρημάτων… αλλά μέσω μνήμης και αποφασιστικότητας.
Η Ματρενά δεν ζήτησε εκδίκηση. Ζήτησε αλήθεια.
Και απέδειξε κάτι που εκείνοι δεν είχαν μάθει ποτέ:
Ότι κάποια λάθη… δεν συγχωρούνται.
