Η Μαρία πήρε μια αργή ανάσα, σαν να ήταν έτοιμη να υπακούσει. Χαλάρωσε ελαφρά τους ώμους της, αφήνοντάς τους να πιστέψουν πως ο φόβος είχε νικήσει. Ο αρχηγός άπλωνε ήδη το χέρι προς την αλυσίδα στον λαιμό της όταν εκείνη είπε χαμηλόφωνα:
— Σας προειδοποιώ για τελευταία φορά. Πάρτε τα χέρια σας από πάνω μου.
Εκείνος γέλασε χωρίς καν να την κοιτάξει.
— Την ακούσατε; Μας προειδοποιεί.
Τα δάχτυλά του άγγιξαν τη χρυσή αλυσίδα.
Το επόμενο δευτερόλεπτο όλα άλλαξαν.
Η κίνησή της ήταν τόσο γρήγορη που κανείς τους δεν πρόλαβε να καταλάβει τι συνέβη. Η Μαρία έκανε ένα βήμα μπροστά, άρπαξε απότομα τον καρπό του, τον γύρισε προς τα μέσα και κάτω. Ακούστηκε ένα ξερό κρακ και ο άντρας ούρλιαξε από τον πόνο, πέφτοντας στα γόνατα.
Οι άλλοι δύο πάγωσαν για μια στιγμή — και αυτή η στιγμή ήταν αρκετή.
Ο δεύτερος όρμησε από πίσω της, προσπαθώντας να την αρπάξει από τους ώμους. Η Μαρία μετακίνησε το σώμα της, έβαλε το πόδι μπροστά και τον πέταξε πάνω από το ισχίο της. Εκείνος έπεσε βαριά στο βρεγμένο μονοπάτι, χάνοντας την ανάσα του.
Ο τρίτος επιτέθηκε με γροθιά γεμάτη οργή. Η Μαρία απέφυγε το χτύπημα σαν να ήξερε ήδη πού θα κατέληγε. Ανταπέδωσε με μια σύντομη, ακριβή κίνηση στο ηλιακό πλέγμα. Ο άντρας διπλώθηκε στα δύο, προσπαθώντας να αναπνεύσει.
Ο αρχηγός προσπάθησε να σηκωθεί, βρίζοντας και κρατώντας το χέρι του. Το πρόσωπό του είχε χάσει κάθε ίχνος σιγουριάς. Πριν από λίγο έβλεπαν μπροστά τους ένα «εύκολο θύμα». Τώρα έβλεπαν κάποιον που κινούνταν ψυχρά και μεθοδικά.
Η Μαρία στάθηκε όρθια.
— Σας έδωσα ευκαιρία να φύγετε — είπε ήρεμα.
Ο δεύτερος άντρας έβαλε το χέρι στην τσέπη του μπουφάν του. Μια μεταλλική λάμψη φάνηκε στο πρωινό φως.
Μαχαίρι.
Η Μαρία το πρόσεξε πριν καν βγει εντελώς. Όταν έκανε ένα βήμα προς το μέρος της, εκείνη έκλεισε την απόσταση αστραπιαία. Ένα χτύπημα με τον αγκώνα στον καρπό του έστειλε το μαχαίρι να γλιστρήσει μακριά πάνω στο βρεγμένο έδαφος. Με δεύτερη κίνηση τον ανάγκασε να πέσει στα γόνατα.
Όλα τελείωσαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Η ησυχία του πάρκου επέστρεψε τόσο ξαφνικά όσο είχε χαθεί.
Οι τρεις άντρες που πριν λίγο πίστευαν πως είχαν τον έλεγχο τώρα κείτονταν στο έδαφος — ο ένας κρατώντας το χέρι του, ο άλλος βήχοντας, ο τρίτος προσπαθώντας να συνέλθει.
Η Μαρία πλησίασε το μαχαίρι, το πήρε και το πέταξε μακριά στους θάμνους. Έπειτα έβγαλε το κινητό της.
— Καλημέρα. Νότια διαδρομή του πάρκου. Είναι τρεις. Ο ένας είχε μαχαίρι. Ναι, είμαι καλά — είπε ήρεμα.
Ο αρχηγός σήκωσε το βλέμμα του προς εκείνη.
— Ποια είσαι εσύ τέλος πάντων; — ψιθύρισε.
Η Μαρία τον κοίταξε από ψηλά.
— Η γυναίκα που διαλέξατε τη λάθος στιγμή.
Λίγα λεπτά αργότερα ακούστηκαν σειρήνες. Δύο αστυνομικοί πλησίασαν γρήγορα.
— Αυτοί είναι; — ρώτησε ο ένας.
— Ναι. Απόπειρα ληστείας και επίθεση με όπλο.
Ο αστυνομικός την κοίταξε πιο προσεκτικά.
— Μισό λεπτό… Εσείς δεν είστε η Μαρία Δημητρίου;
Ένα σύντομο νεύμα.
Οι δύο αστυνομικοί αντάλλαξαν βλέμματα.
— Η ίδια πρωταθλήτρια πολεμικών τεχνών;
Η Μαρία δεν απάντησε.
Ο αρχηγός χλώμιασε.
— Τι… ποια Μαρία;
Ο αστυνομικός αποκρίθηκε αντί γι’ αυτήν:
— Πρωταθλήτρια Ευρώπης στις πολεμικές τέχνες. Και εκπαιδεύτρια αυτοάμυνας.
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν πιο βαριά από κάθε χτύπημα.
Οι άντρες κατάλαβαν επιτέλους πόσο μεγάλο λάθος είχαν κάνει.
