Το 1969, μέσα στον πόλεμο του Βιετνάμ, 627 νεαρές Αμερικανίδες έφτασαν στη Σαϊγκόν φορώντας γαλάζια φορέματα αντί για στρατιωτικές στολές. Δεν κρατούσαν όπλα. Κουβαλούσαν τραπουλόχαρτα, επιτραπέζια παιχνίδια και χαμόγελα. Οι στρατιώτες τις αποκαλούσαν «Donut Dollies».
Ανάμεσά τους ήταν και η Πένι Έβανς, μόλις 22 ετών. Εργαζόταν για τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό και η αποστολή της ήταν να ανεβάζει το ηθικό των στρατιωτών σε μερικά από τα πιο επικίνδυνα μέρη του πολέμου. Πετούσε με ελικόπτερα πάνω από ζούγκλες και προσγειωνόταν σε βάσεις που δέχονταν επιθέσεις.
Η δουλειά τους δεν ήταν να πολεμήσουν, αλλά να χαρίσουν λίγα λεπτά κανονικότητας σε νεαρούς άντρες που ζούσαν καθημερινά με τον φόβο του θανάτου. Έπαιζαν χαρτιά μαζί τους, μιλούσαν για την πατρίδα τους και τους θύμιζαν πως ήταν ακόμη άνθρωποι και όχι μόνο στρατιώτες.
Οι διοικητές ήξεραν πόσο σημαντική ήταν η παρουσία τους. Όταν οι μονάδες κατέρρεαν ψυχολογικά, ζητούσαν τις «Dollies». Εκείνες πήγαιναν παντού — ακόμη και στα πιο επικίνδυνα μέτωπα.
Ο κίνδυνος όμως ήταν πραγματικός. Τρεις γυναίκες δεν επέστρεψαν ποτέ:
η Χάνα Κρους σκοτώθηκε σε τροχαίο,
η Τζίνι Κιρς δολοφονήθηκε από Αμερικανό στρατιώτη,
και η Λουσίντα Ρίχτερ πέθανε από σοβαρή ασθένεια στο Βιετνάμ.
Η Πένι θυμόταν ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα του 1970, όταν μοίραζαν ντόνατς σε στρατιώτες. Πολλοί έκλαιγαν κρατώντας τα, γιατί τους θύμιζαν το σπίτι, τις οικογένειες και μια ζωή μακριά από τον πόλεμο.
Όταν επέστρεψε στην Αμερική το 1971, περίμενε αναγνώριση. Αντί γι’ αυτό, αντιμετώπισε αδιαφορία. Επειδή ήταν πολίτης και όχι επίσημα στρατιωτικός, η κυβέρνηση δεν την αναγνώριζε ως βετεράνο.
Για χρόνια, εκείνη και οι υπόλοιπες γυναίκες κουβαλούσαν μόνες τους τις μνήμες και το τραύμα του πολέμου. Πολλές υπέφεραν από εφιάλτες και ψυχολογικά προβλήματα, χωρίς καμία στήριξη.
Το 1983 ξανασυναντήθηκαν και κατάλαβαν πως δεν ήταν μόνες. Αργότερα, όταν συναντούσαν ξανά βετεράνους του Βιετνάμ, άκουγαν πάντα την ίδια φράση:
«Μας κάνατε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι. Μας θυμίσατε πως ήμασταν ακόμη άνθρωποι.»
Αυτό ήταν η πραγματική τους κληρονομιά. Όχι τα παιχνίδια ή τα ντόνατς, αλλά η ανθρώπινη παρουσία μέσα στην κόλαση του πολέμου. Οι γυναίκες με τα γαλάζια φορέματα έγιναν για πολλούς στρατιώτες η τελευταία γέφυρα πίσω στην ανθρωπιά τους.
