Έβαλα το παιδί για ύπνο και άνοιξα τον υπολογιστή του άντρα μου. Δεν το έκανα από καχυποψία ή νεύρα, αλλά περισσότερο από ευκολία παρά από περιέργεια.
Ο δικός μου φορητός υπολογιστής είχε μείνει από μπαταρία και εκείνος πάντα έλεγε ότι «δεν έχει τίποτα ιδιωτικό εκεί μέσα». Ήξερα τον κωδικό εδώ και χρόνια.
Το πρώτο μήνυμα ήταν ήδη ανοιχτό. Και δεν απευθυνόταν σε μένα.
«Μου λείπεις. Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν πολύ σύντομο.»
Για μια στιγμή νόμιζα ότι ήταν διαφήμιση ή ανεπιθύμητο μήνυμα. Μετά είδα το όνομα της αποστολέως. Γυναικείο. Άγνωστο.
Και από κάτω, την απάντηση του άντρα μου:
«Κι εσύ μου λείπεις. Μετράω ήδη τις μέρες.»
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα. Συνέχισα να διαβάζω. Φωτογραφίες. Σχέδια. Ξενοδοχεία. Μηνύματα γραμμένα αργά τη νύχτα, όταν μου έλεγε ότι «πήγαινε μόνο μέχρι το μπάνιο».
Στο διπλανό δωμάτιο κοιμόταν το παιδί μας. Κι εγώ καθόμουν μπροστά στην οθόνη συνειδητοποιώντας ότι ίσως δεν γνώριζα τον άνθρωπο με τον οποίο μοιραζόμουν τη ζωή μου.
Το πιο οδυνηρό μήνυμα ήταν ένα από τρεις μήνες πριν.
Εκείνο το βράδυ είχε γυρίσει αργά και είχε δικαιολογηθεί λέγοντας ότι είχε κίνηση. Καθόμασταν μαζί στην κουζίνα πίνοντας τσάι.
Την ίδια στιγμή έγραφε σε εκείνη:
«Ήδη μου λείπεις. Το χειρότερο είναι να γυρίζω σπίτι.»
Ένιωσα κάτι μέσα μου να σπάει σιωπηλά.
Αργότερα βρήκα συζητήσεις για το μέλλον τους. Για κοινά ταξίδια. Για τη «δύσκολη κατάσταση στο σπίτι».
Για μένα.
Μιλούσαν για μένα σαν να ήμουν απλώς ένα εμπόδιο.
Το πιο σκληρό ήταν μια φράση:
«Λίγη υπομονή ακόμα και όλα θα τακτοποιηθούν.»
Δεν υπήρχε ενοχή. Μόνο βεβαιότητα.
Όταν άκουσα το κλειδί στην πόρτα, έκλεισα βιαστικά τον υπολογιστή.
Εκείνο το βράδυ δεν τον ρώτησα τίποτα.
Τις επόμενες ημέρες προσποιούμουν ότι δεν είχε συμβεί τίποτα. Όμως κάθε βράδυ διάβαζα κι άλλα μηνύματα.
Μέχρι που βρήκα μια συζήτηση για το παιδί μας.
«Δεν ξέρω αν μπορώ να φύγω», έγραφε.
«Τώρα πια δεν είναι τόσο απλό.»
Δεν υπήρχε αγάπη σε αυτά τα λόγια. Μόνο υπολογισμός.
Έκλεισα τον υπολογιστή και ξέσπασα σε κλάματα για πρώτη φορά.
Υπάρχουν λέξεις που δεν μπορείς απλώς να διαβάσεις και να ξεχάσεις.
Μένουν μέσα σου και αλλάζουν τα πάντα.
