Ο αδελφός μου είχε αναλάβει όλες τις διαδικασίες μετά τον θάνατο του πατέρα. Τρεις μήνες αργότερα, με κάλεσε ο συμβολαιογράφος και με ρώτησε αν συμφωνώ με την πώληση ενός οικοπέδου κοντά στο Τόρουν. Δεν ήξερα καν ότι υπήρχε τέτοιο οικόπεδο.
Στεκόμουν στη δουλειά μου, σε φυτώριο, με χώμα στα χέρια, όταν άκουσα ότι το οικόπεδο στη Ζβοτορία ήταν καταχωρημένο στο όνομα του πατέρα και είχε περάσει σε εμένα και στον αδελφό μου.
Ο αδελφός μου είχε ήδη βρει αγοραστή. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν μου το είπε νωρίτερα, απάντησε απλά ότι «ήθελε να τα τακτοποιήσει».
Τελικά έμαθα πως ο πατέρας είχε αναφέρει το οικόπεδο μόνο σε εκείνον πριν πεθάνει. Όχι σε εμένα.
Κι έτσι κατάλαβα πως δεν ήταν θέμα απάτης. Ήταν θέμα εμπιστοσύνης. Και του ποιος θεωρούνταν πάντα πιο “αρμόδιος”.
