Βρήκα στην τσέπη του σακακιού του άντρα μου ένα τσαλακωμένο εισιτήριο κινηματογράφου. Δύο θέσεις, σειρά Η, καθίσματα 7 και 8. Η ημερομηνία ήταν η περασμένη Τετάρτη — η μέρα που μου είχε πει ότι είχε σύσκεψη μέχρι τις δέκα το βράδυ.
Το πιο οδυνηρό δεν ήταν ότι είχε πάει σινεμά με κάποια άλλη. Ήταν ότι η ταινία ήταν ρομαντική κομεντί. Είκοσι έξι χρόνια γάμου και πάντα μου έλεγε ότι τέτοιες ταινίες είναι «χαζομάρες». Όταν του πρότεινα να πάμε μαζί, απαντούσε πάντα: «Γιατί να πετάμε λεφτά;»
Άρχισα να ψάχνω παλιές τσέπες και βρήκα αποδείξεις από εστιατόρια, λουλούδια και εξόδους για δύο άτομα. Όλα άρχισαν να αποκτούν νόημα: οι καθυστερημένες επιστροφές, το κινητό γυρισμένο ανάποδα, οι ατελείωτες «συσκέψεις».
Όταν ακούμπησα το εισιτήριο μπροστά του, δεν είδα πανικό στο πρόσωπό του. Είδα ανακούφιση. Παραδέχτηκε ότι εδώ και πέντε μήνες είχε σχέση με μια συνάδελφό του.
Περπατώντας μόνη στους δρόμους της γειτονιάς, κατάλαβα κάτι χειρότερο από την απιστία. Για είκοσι έξι χρόνια είχα πειστεί ότι δεν άξιζα ούτε ένα εισιτήριο κινηματογράφου. Και το πιο τραγικό ήταν πως κάποια στιγμή το είχα πιστέψει κι εγώ.
